قابلیت Automatic Private IP Addressing و یا به اختصار APIPA چیست؟

به طور کلی، سیستم عامل های مبتنی بر Microsoft Windows اگر چنانچه بگونه ایی پیکربندی شده باشند که تنظیمات مرتبط با پروتکل TCP/IP را از طریق DHCP دریافت نمایند، در صورت در دسترس نبودن سرور DHCP می توانند به صورت خودکار، به خود یک آدرس IP اختصاص دهند.

 

این قابلیت می تواند در دو سناریو مفید واقع شود. سناریوی اول آنست که در شبکه مورد نظر سرویس DHCP برای مدتی در دسترس کلاینت های موجود در شبکه نباشد و سناریوی دیگر آنست که سرور DHCP در شبکه مورد نظر نصب و پیکربندی نشده باشد. با استفاده از این قابلیت می توان مانع از قطع ارتباط کلاینت ها در صورت در دسترس نبودن سرویس DHCP شد. همچنین می توان از آن در شبکه های کوچک نیز استفاد کرد.

 

نکته 1: در استانداردهای جهانی، رنج آدرس 169.254.0.0 الی 169.254.255.255 برای این قابلیت کنار گذاشته شده است. بدین ترتیب می توان اطمینان حاصل نمود که این آدرس ها با آدرس های معتبر اینترنتی تداخل پیدا نخواهد کرد.

 

نکته 2: این قابلیت به صورت پیش فرض در تمامی سیستم عامل های مبتنی بر Microsoft Windows فعال می باشد. هنگامی که بنا بر دلایلی که در بالا به آنها اشاره شد، یک کلاینت IP آدرسی از رنج ذکر شده‌ی فوق به خود اختصاص می دهد، می تواند با دیگر کامپیوترهای موجود در subnet خود ارتباط برقرار نماید. توجه داشته باشید که در این حالت می بایست کلاینت های مورد نظر با استفاده از این قابلیت و یا به صورت دستی، به خود یک آدرس IP در رنج ذکر شده اختصاص دهند.

 

چگونه می توان فهمید که آیا یک کلاینت از طریق قابلیت APIPA به خود آدرس IP اختصاص داده است؟

 

می توان با استفاده از دستور ipconfig /all فهمید که آیا یک کلاینت از طریق قابلیت APIPA به خود آدرس IP اختصاص داده است. به مثال زیر نگاه کنید:

 

همانطور که در مثال بالا مشاهده می نمایید، عبارت Yes برای Autoconfiguration Enabled انتخاب شده است و همچنین آدرس IP اختصاص داده شده در رنج آدرس های متعلق به این قابلیت می باشد.

 

 

چگونه می توان اطمینان حاصل نمودن که آدرس IP اختصاص داده شده توسط یک کلاینت به خود، توسط دیگر کلاینتی انتخاب نشده باشد؟

 

و اما چند نکته در ارتباط با روش آدرس دهی APIPA :

  • زمانی که یک سرویس گیرنده پاسخ مناسبی را از سرویس دهنده DHCP دریافت ننماید ، پس از مدت زمان کوتاهی یک آدرس تصادفی را از شبکه دریافت می نماید .
  • با توجه به این که سرویس گیرنده به صورت کاملا” تصادفی یک آدرس IP را انتخاب می نماید ، همواره این احتمال وجود خواهد داشت که یک کامپیوتر آدرسی را انتخاب نماید که قبلا” توسط کامپیوتر دیگری استفاده شده باشد . برای حل این مشکل ، پس از انتخاب یک آدرس IP توسط سرویس گیرنده ، یک بسته اطلاعاتی broadcast شامل آدرس IP  توسط سرویس گیرنده در شبکه ارسال و بر اساس پاسخ دریافتی ، در خصوص نگهداری و یا آزادسازی آدرس IP تصمیم گیری می گردد.
  • اطلاعات ارائه شده توسط APIPA ، یک آدرس IP و یک Subnet mask می باشد و سایر اطلاعلاتی که عموما” توسط سرویس دهنده DHCP ارائه می گردد را شامل نمی شود . مثلا” با استفاده از APIPA نمی توان آدرس  gateway پیش فرض را در اختیار سرویس گیرندگان قرار داد . بنابراین مبادله اطلاعات محدود به کامپیوترهای موجود در یک شبکه محلی کوچک می گردد که تماما” دارای فضای آدرس دهی شبکه   0 . 0 . 254 . 169  می باشند . در صورت نیاز می بایست سایر اطلاعات لازم در ارتباط با پیکربندی پروتکل TCP/IP به صورت دستی مشخص گردد.
  • سرویس گیرندگانی که از APIPA استفاده می نمایند به صورت ادواری و در بازه های زمانی پنج دقیقه ، شبکه را به منظور وجود یک سرویس دهنده DHCP بررسی می نمایند . در صورتی که سرویس دهنده DHCP در دسترس قرار بگیرد ، سرویس گیرنده یک درخواست را برای وی ارسال و اطلاعات مربوط به پیکربندی TCP/IP را از آن دریافت می نماید .
  • پتانسیل استفاده از APIPA به صورت پیش فرض بر روی تمامی نسخه های ویندوز فعال می باشد . برای غیرفعال نمودن آن می بایست تنظمیات ریجستری را تغییر داد:
    – اجرای برنامه Regedit
    – یافتن کلید زیر بر اساس نام در نظر گرفته شده برای کارت شبکه :- ایجاد یک DWORD Value  ( نام آن IPAutoconfigurationEnabled و مقدار آن صفر در نظر گرفته شود )
    – در صورتی بر روی کامپیوتر چندین آداپتور موجود است ،‌ می بایست مراحل فوق برای هر یک از آنان تکرار گردد .

دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.